Τον Ιούνιο του 2024 ο Δήμαρχος Γλυφάδας Γιώργος Παπανικολάου ανακοίνωνε «ένα όνειρο γενεών». Μια γέφυρα-περίπατος που θα ένωνε το Δημαρχείο με την παραλία, ένα υπόγειο πάρκινγκ 700 θέσεων, μια «ανάπλαση-ορόσημο» χρηματοδοτημένη από το Ταμείο Ανάκαμψης, με ορίζοντα παράδοσης το τέλος του 2026. Δύο χρόνια μετά, λίγες μέρες πριν λήξει η σύμβαση στις 12 Ιουνίου, αυτό που έχει η Γλυφάδα δεν είναι ορόσημο. Είναι μια ανοιχτή λακκούβα στην καρδιά της πόλης, χωρίς οικοδομική άδεια, χωρίς ολοκληρωμένες μελέτες εφαρμογής, και με 19,2 εκατομμύρια ευρώ ευρωπαϊκής χρηματοδότησης να κρέμονται από μια κλωστή.
Αυτό δεν είναι «έργο σε εξέλιξη». Είναι φιάσκο. Και τα φιάσκα έχουν ονοματεπώνυμο.
Πού είναι σήμερα το «εμβληματικό έργο»;
Ας μιλήσουμε με τα χαρτιά, όχι με τις φωτογραφίες των renders. Σύμφωνα με το ίδιο το αίτημα παράτασης που κατέθεσε η ανάδοχος Κοινοπραξία (αρ. πρωτ. 19057/7-5-2026) στον υπόγειο σταθμό έχουν γίνει εκσκαφές βάθους περίπου 2 μέτρων και 42 φρεατοπάσσαλοι· στην απόληξη της πεζογέφυρας άλλοι 20, με τις εργασίες εκεί παγωμένες λόγω εμπλοκής με δίκτυα της ΔΕΔΔΗΕ. Από ένα έργο που θα παραδιδόταν σε 24 μήνες, στους 24 μήνες έχουμε φτάσει στο επίπεδο της θεμελίωσης.
Και το πιο αποκαλυπτικό: οι βασικές μελέτες εφαρμογής, αυτές που ο Δήμος ζητούσε επί μήνες, παραδόθηκαν —σύμφωνα με τα όσα ανέφερε ο ίδιος ο Δήμαρχος στο Δημοτικό Συμβούλιο— μόλις στις 2 Ιουνίου, μία ημέρα πριν τη συνεδρίαση, σε έναν ογκώδη φάκελο με ένα USB. Δέκα μέρες πριν λήξει η σύμβαση. Αυτό δεν είναι λεπτομέρεια· είναι ομολογία ότι το έργο ποτέ δεν είχε τις βάσεις να ολοκληρωθεί στην ώρα του.
Το παράδοξο των 19,2 εκατομμυρίων
Η κορυφαία στιγμή της δημοτικής αυτοκριτικής ήρθε από το ίδιο το στόμα του Δημάρχου. Παραδέχθηκε στο Σώμα ότι η χρηματοδότηση αυξήθηκε από τα ~14 στα 19,22 εκατομμύρια ευρώ — ποσό που πλέον επαρκεί για όλο το έργο — και χαρακτήρισε «ειρωνεία της τύχης» το γεγονός ότι ο Δήμος είναι πιο κοντά από ποτέ στα λεφτά, αλλά αδυνατεί να τα αξιοποιήσει.
Δεν είναι ειρωνεία της τύχης. Είναι αποτέλεσμα διαχείρισης. Το χρηματοδοτικό πλαίσιο του Ταμείου Ανάκαμψης κλείνει στις 30 Ιουνίου 2026 — ημερομηνία που ήταν γνωστή από την πρώτη μέρα. Η δημοτική αρχή το ονομάζει τώρα «σύμβαση ακριβόχρονης εκπλήρωσης» για να θεμελιώσει νομικά την απόρριψη της παράτασης. Ωραία. Αν όμως ο χρόνος ήταν τόσο ανελαστικός και τόσο γνωστός εξαρχής, το ερώτημα δεν απαντιέται, μετατίθεται: ποιος επέλεξε αυτόν τον ανάδοχο, ποιος υπέγραψε αυτή τη σύμβαση, και ποιος ανέχθηκε επί ένα ολόκληρο χρόνο μια πορεία που οδηγούσε με μαθηματική ακρίβεια εδώ;
Η ευθύνη δεν εξάγεται με εξώδικο
Η γραμμή άμυνας της διοίκησης είναι απλή: φταίει η Κοινοπραξία. Και πιθανότατα η Κοινοπραξία έχει τεράστιο μερίδιο ευθύνης — οι καθυστερήσεις, τα 47 σελίδων εξώδικα, οι λογαριασμοί που, κατά τον Δήμο, δεν αντιστοιχούν στην πραγματική πρόοδο, όλα συνηγορούν. Κανείς δεν αθωώνει τον εργολάβο.
Αλλά ο εργολάβος δεν εξελέγη. Ο Δήμαρχος εξελέγη.
Ο επικεφαλής της αντιπολίτευσης Παναγιώτης Γιάχος το έθεσε ωμά: η διοίκηση επέδειξε επί μήνες υπερβολική ανοχή και έφερε το ζήτημα στο Συμβούλιο «παρά πέντε», προειδοποιώντας ότι από «εμβληματικό» το έργο κινδυνεύει να γίνει «εγκληματικό». Από τη Λαϊκή Συσπείρωση, η Αργυρώ Θεοφιλοπούλου το χαρακτήρισε έργο «βιτρίνας», επιλεγμένο εις βάρος αναγκών σε υγεία, σχολεία και πολιτική προστασία. Δεν είναι ακριβώς ιδεολογικοί σύμμαχοι μεταξύ τους — και όμως συγκλίνουν στο ίδιο συμπέρασμα: το πρόβλημα ξεκίνησε από τον σχεδιασμό και τη μεγαλομανία, όχι από μια κακή εβδομάδα στο εργοτάξιο.
Όταν διαλέγεις να κάνεις το πιο μεγαλεπήβολο έργο της θητείας σου, τρία υπόγεια που στο τέλος έγιναν ένα, πάνω σε υδροφόρο ορίζοντα, με δίκτυα ΟΚΩ και ΔΕΔΔΗΕ ασταμάτητα να μπλοκάρουν, με αδειοδοτήσεις που έτρεχαν πίσω από τις μπουλντόζες — τότε η αποτυχία δεν είναι ατύχημα. Είναι ρίσκο που το ανέλαβες εσύ, για λογαριασμό όλης της πόλης.
Χαρακτηριστικό δείγμα της διαχείρισης: ο ίδιος ο Δήμαρχος παραδέχθηκε ότι, για να μην παγώσουν οι εργασίες, είχε αποφασιστεί —και μάλιστα από το Δημοτικό Συμβούλιο— η εκταμίευση 500.000 ευρώ από ίδιους πόρους του Δήμου. Τελικά δεν μπήκε ποτέ ευρώ, γιατί καθυστερούσε η Κοινή Υπουργική Απόφαση για την τροποποίηση του έργου. Μια απόφαση που πάρθηκε και δεν εκτελέστηκε, ενώ ο χρόνος έτρεχε εις βάρος των κονδυλίων. Αυτό δεν είναι η αφήγηση ενός αναδόχου που φταίει· είναι η αφήγηση μιας διοίκησης που έχανε τον έλεγχο του χρονοδιαγράμματος βήμα-βήμα.
Από το όνειρο στο ΣΔΙΤ
Και ενώ το αρχικό αφήγημα ήταν ένα δημόσιο έργο-δώρο στους Γλυφαδιώτες, η συνέχεια που ακούγεται τώρα είναι διαφορετική: εμμονή της δημοτικής αρχής να προχωρήσει το πάρκινγκ με ΣΔΙΤ — δηλαδή με παραχώρηση δημοτικής γης σε ιδιώτες για ελεγχόμενη, πληρωμένη στάθμευση. Αν αυτό επιβεβαιωθεί, το «όνειρο γενεών» καταλήγει σε μια ταρίφα στο ταμπλό ενός ιδιωτικού πάρκινγκ, πάνω σε γη που ανήκε στους δημότες. Η πόλη ξεκίνησε να της υπόσχονται ανάπλαση και κινδυνεύει να καταλήξει να πληρώνει εισιτήριο.
Οι 18 μέρες και ο λογαριασμός
Το Δημοτικό Συμβούλιο της 4ης Ιουνίου απέρριψε την ετήσια παράταση και έδωσε στην ανάδοχο μια «οριακή προθεσμία» 18 ημερών, έως τις 30 Ιουνίου, με ποινικές ρήτρες 5.341 ευρώ την ημέρα, απαίτηση λογοδοσίας για την προκαταβολή 1,297 εκατ. ευρώ, υποχρέωση νομιμοποίησης αυθαίρετων κατασκευών που εντόπισε η ίδια η Υπηρεσία Δόμησης του Δήμου στο εργοτάξιο, και ανοιχτό το ενδεχόμενο έκπτωσης, κατάπτωσης εγγυητικών, εγγραφής στο μητρώο αποκλεισμού της Ε.Α.Α.ΔΗ.ΣΥ. και αγωγής 19,22 εκατομμυρίων. Με απλά λόγια: το έργο μπαίνει σε δικαστική περιπέτεια, το σκάμμα μένει ανοιχτό μέσα στο καλοκαίρι, και ο κίνδυνος εστίας μόλυνσης και καθιζήσεων στους γύρω δρόμους είναι τόσο υπαρκτός που μπήκε ρητά στην ίδια την απόφαση του Συμβουλίου.
Όλα αυτά την ώρα που οι δημότες ζουν με κλειστούς δρόμους, μετακινημένη λαϊκή αγορά και μια εργοταξιακή ζώνη που χάσκει μπροστά στο ίδιο τους το Δημαρχείο.
Τα ωραία έργα εύκολα καίγονται
Κανείς λογικός άνθρωπος δεν είναι κατά της λύσης του κυκλοφοριακού στη Γλυφάδα. Το θέμα δεν ήταν ποτέ αν χρειάζεται πάρκινγκ. Το θέμα είναι ότι η δημοτική αρχή πούλησε ένα όραμα και παρέδωσε μια κρίση — και τώρα ψάχνει να μοιράσει την ευθύνη παντού εκτός από εκεί που ανήκει.
Ο κ. Παπανικολάου πήρε ένα ωραίο έργο και το άφησε να φτάσει στα πρόθυρα να καεί: η χρηματοδότηση στον αέρα, ο ανάδοχος σε ρήξη, η πόλη με μια τρύπα στο κέντρο της. Τα ωραία έργα δεν χάνονται μόνα τους. Χάνονται όταν τα διαχειρίζεται κανείς σαν αφίσα και όχι σαν ευθύνη. Οι επόμενες μέρες θα δείξουν αν σώζεται κάτι. Η εικόνα, πάντως, έχει ήδη καεί.
