Γράφει ένας βετεράνος του αυτοδιοικητικού ρεπορτάζ
Στην πολύχρονη πορεία μου στη δημοσιογραφία, έχω δει πολιτικούς να αλλάζουν αφηγήματα με την ευκολία που αλλάζουν πουκάμισα. Αυτό όμως που παραμένει σταθερά εξοργιστικό είναι η θρασύτατη, επιλεκτική ευαισθησία. Αναφέρομαι σε εκείνη τη βολική, a la carte «οικολογία», που ξυπνάει γεμάτη επαναστατικό οίστρο όταν κοιτάμε την αυλή του γείτονα, αλλά πέφτει σε βαθύ, μακάριο λήθαργο όταν η ανάπτυξη αφορά το δικό μας «μαγαζί». Και σε αυτό το ιδιότυπο πολιτικό άθλημα, οι δήμαρχοι Γλυφάδας, Γιώργος Παπανικολάου, και Αλίμου, Ανδρέας Κονδύλης, φαίνεται να διεκδικούν το χρυσό μετάλλιο της υποκρισίας.
Εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: Κανείς λογικός άνθρωπος δεν δαιμονοποιεί την οικιστική ανάπτυξη. Η εξέλιξη των πόλεων, οι επενδύσεις, το σύγχρονο real estate και τα μεγάλα έργα είναι το οξυγόνο της τοπικής οικονομίας. Φέρνουν θέσεις εργασίας, αναβαθμίζουν τις υποδομές και δίνουν υπεραξία στις γειτονιές. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι σε καμία περίπτωση η δόμηση. Το πρόβλημα είναι ο φτηνός λαϊκισμός όσων φορούν τον μανδύα του υπερασπιστή του περιβάλλοντος μόνο όταν πρόκειται για τον όμορο Δήμο Ελληνικού-Αργυρούπολης, την ώρα που στις δικές τους πόλεις υπογράφουν –και πολύ καλά κάνουν– τεράστια οικιστικά projects δίχως να βγάζουν μιλιά.
Γλυφάδα: Το πολυτελές real estate στη θέση της Ιστορίας
Ας περπατήσουμε στη Γλυφάδα. Μια ανάσα από τη Λεωφόρο Ποσειδώνος, στην πρώην οδό Χρυσηίδος και νυν Παύλου Μπακογιάννη, εκτυλίσσεται ένα εντυπωσιακό κατασκευαστικό project. Εκεί όπου για δεκαετίες ορθώνονταν οι εμβληματικές κατοικίες του Αριστοτέλη Ωνάση και του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη –χώροι όπου ο παγκόσμιος πλούτος συναντούσε την εγχώρια πολιτική ιστορία– σήμερα τα πάντα δίνουν τη θέση τους σε υπερσύγχρονα, πολυτελή κτίρια.
Τα δύο νέα συγκροτήματα δημιουργούνται μεσοτοιχία. Η ιστορική μνήμη έχει δώσει τη θέση της στα σύγχρονα τετραγωνικά μέτρα ενός εξαιρετικά προσοδοφόρου real estate. Επαναλαμβάνω: Είναι αυτό κακό; Όχι απαραίτητα. Η ζωή προχωρά και οι πόλεις οφείλουν να ανανεώνονται και να αναπτύσσονται. Ο κ. Παπανικολάου, ορθώς, δεν βγάζει άχνα για τη ριζική αλλαγή του τοπίου και τη μαζική δόμηση στον δήμο του. Τα καλοδέχεται και τα ευλογεί. Όταν όμως πρόκειται για τις επενδύσεις, την εξέλιξη και την ανάπτυξη λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, στο Ελληνικό, ξαφνικά τον πιάνει περιβαλλοντική ευαισθησία, στήνει οδοφράγματα και ανακαλύπτει δήθεν αλλοίωση του μετώπου.
Άλιμος: Η Νέα Μαρίνα των 100 εκατομμυρίων και οι προσφυγές για το Ελληνικό
Ας περάσουμε τώρα στον Άλιμο, όπου ο δήμαρχος κ. Κονδύλης εμφανίζεται ως ο έτερος μεγάλος θεματοφύλακας της νομιμότητας, έτοιμος να στείλει φακέλους μέχρι και στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία. Την ίδια ακριβώς στιγμή που κάνει «ιερό αγώνα» και απειλεί με δικαστικές προσφυγές για το τι χτίζεται στο Ελληνικό, στο δικό του «μαγαζί» προχωράει η τεράστια ανάπλαση της Νέας Μαρίνας Αλίμου. Πρόκειται για ένα θηριώδες project με προϋπολογισμό 100 εκατομμυρίων ευρώ.
Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, το σχέδιο αξιοποίησης προβλέπει στη χερσαία ζώνη της μαρίνας, επιφάνειας 210 στρεμμάτων, μια συνολική δόμηση που αγγίζει τα 18.520 τετραγωνικά μέτρα. Μιλάμε για δεκάδες χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα νέων κτιρίων που θα στεγάσουν ξενοδοχείο, εστιατόρια, καταστήματα, γραφεία και αθλητικές εγκαταστάσεις. Το μπετόν ρέει —και θα ρέει— άφθονο, φέρνοντας δυσθεώρητο πλούτο και ανεβάζοντας την αξία γης.
Φυσικά, δεν ποινικοποιούμε την ανάπτυξη. Κάθε δήμος οφείλει να διεκδικεί επενδύσεις. Το αμείλικτο ερώτημα όμως είναι: Με ποιο ακριβώς ηθικό ανάστημα καταγγέλλεις τη δόμηση, το καζίνο και τα έργα στο διπλανό Ελληνικό, όταν εσύ ο ίδιος ευλογείς την κατασκευή 18.500 τετραγωνικών μέτρων δόμησης στην καρδιά του δικού σου παραλιακού μετώπου;
Η κοινωνία δεν έχει μνήμη χρυσόψαρου
Οι πολίτες των Νοτίων Προαστίων έχουν και μνήμη και κρίση. Βλέπουν ξεκάθαρα πως οι καταγγελίες για το Ελληνικό δεν πηγάζουν από αγνή αγάπη για το πράσινο, αλλά αποτελούν μια ανέξοδη πολιτική παράσταση για εσωτερική κατανάλωση.
Άλλο η δημιουργική και αναγκαία ανάπτυξη, την οποία όλοι οι δήμοι έχουν ανάγκη για να πάνε μπροστά, και άλλο η απροκάλυπτη εργαλειοποίηση της οικολογίας για εντυπώσεις. Είναι καιρός οι κύριοι Παπανικολάου και Κονδύλης να αφήσουν την υποκρισία στα σύνορα των δήμων τους και να αναγνωρίσουν το αυτονόητο: Η ανάπτυξη δεν μπορεί να είναι «ευλογία» όταν έχει τη δική τους υπογραφή και «έγκλημα» όταν συμβαίνει στον διπλανό δήμο. Αυτό δεν λέγεται περιβαλλοντική συνείδηση. Λέγεται εμπαιγμός.
