Ο δήμαρχος Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης και κορυφαίο στέλεχος της ΚΕΔΕ, Γρηγόρης Κωνσταντέλλος, εμφανίζεται στα μέσα ενημέρωσης κατακεραυνώνοντας την «εφιαλτική τσιμεντοποίηση» του Ελληνικού. Πίσω όμως από τον ρόλο του ευαίσθητου αυτοδιοικητικού συνδικαλιστή που δήθεν μάχεται για τον δημόσιο χώρο, κρύβεται ένα μνημείο πολιτικής υποκρισίας.
Την ώρα που ο ίδιος δεν έχει να επιδείξει ουσιαστικό κοινωνικό έργο υποδομών για την καθημερινότητα των δημοτών του, έχει μετατρέψει τον δικό του δήμο στο απόλυτο πάρτι του real estate.
Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι το τεράστιο οικιστικό project Riviera Hills στη Βούλα. Ένα κολοσσιαίο συγκρότημα πολυτελείας όπου το μπετόν πέφτει άφθονο και οι τιμές πώλησης ξεπερνούν τα 10.000 ευρώ ανά τετραγωνικό μέτρο. Εκεί το τσιμέντο προφανώς βαφτίζεται «ανάπτυξη». Ταυτόχρονα, τεράστια κομμάτια του παραλιακού μετώπου παραδίδονται στην ιδιωτική εκμετάλλευση, με πανάκριβα glamping και κλειστές πλαζ να κάνουν την ελεύθερη πρόσβαση στη θάλασσα ανέκδοτο.
Τι κρύβεται, λοιπόν, πίσω από αυτή την εμμονή με το Ελληνικό;
Είναι φθόνος; Μήπως ως αυτοδιοικητικός αδυνατεί να χωνέψει ότι το γειτονικό mega-project του Ελληνικού συγκεντρώνει τα διεθνή κεφάλαια, επισκιάζοντας το δικό του VIP «βασίλειο»;
Ή μήπως είναι άγνοια; Άγνοια του γεγονότος ότι δεν μπορείς να κουνάς το δάχτυλο για τσιμεντοποίηση σε άλλους, όταν ο δικός σου δήμος έχει παραδοθεί άνευ όρων στις πανάκριβες μεζονέτες και τις ιδιωτικοποιημένες ακτές.
Το να χρησιμοποιείς τη συνδικαλιστική σου ιδιότητα στην ΚΕΔΕ για ανέξοδη κριτική, ενώ το δικό σου «σπίτι» βουλιάζει στο πολυτελές μπετόν, δεν είναι υπεράσπιση των πολιτών. Είναι καθαρός εμπαιγμός.
