Η δίψα για εξουσία και η αστείρευτη προσωπική ματαιοδοξία συχνά αποκαλύπτουν το χειρότερο, πιο κυνικό πρόσωπο των πολιτικών ανδρών. Η περίπτωση του Δημάρχου Βάρης-Βούλας-Βουλιαγμένης, Γρηγόρη Κωνσταντέλλου, και των υπόγειων διαδρομών του με το υπό ίδρυση κόμμα του Αντώνη Σαμαρά, αποτελεί ίσως το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα ωμού πολιτικού οπορτουνισμού των τελευταίων ετών.
Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες, ο κ. Κωνσταντέλλος μοιάζει να έχει εγκαταλείψει προ πολλού τον θεσμικό του ρόλο και το ενδιαφέρον του για τους δημότες που τον εξέλεξαν. Αντίθετα, έχει μετατραπεί σε παρασκηνιακό «κομματάρχη» και οργανικό μέλος στον στενό, ηγετικό πυρήνα του νέου πολιτικού φορέα που ετοιμάζει ο Μεσσήνιος πρώην πρωθυπουργός. Όμως, το θράσος δεν σταματά στην απλή συμμετοχή.
Η πολιτική του αλαζονεία φαίνεται να έχει χτυπήσει «κόκκινο». Αντί να παραμείνει προσηλωμένος στα προβλήματα της περιοχής του, ο κ. Κωνσταντέλλος φέρεται να έθεσε ως απόλυτο –και άκρως εκβιαστικό– όρο για τη στήριξή του, τον διορισμό του στην κορυφή: απαίτησε να τεθεί επικεφαλής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του νέου κόμματος.
Το πραγματικά εξοργιστικό της υπόθεσης είναι το “νόμισμα” με το οποίο επιχειρεί να εξαγοράσει αυτή τη σίγουρη βουλευτική έδρα. Εργαλειοποιώντας την ιδιότητά του, «πουλάει» εκδούλευση στον Σαμαρά, τάζοντας ότι μπορεί να χειραγωγήσει τους υπόλοιπους δημάρχους μέσω της επιρροής του στην ΚΕΔΕ και να τους σύρει, θέλοντας και μη, στο άρμα του νέου κόμματος. Ουσιαστικά, ο κ. Κωνσταντέλλος υποβιβάζει τους συναδέλφους του στην αυτοδιοίκηση σε ανταλλάξιμα πιόνια στη δική του προσωπική σκακιέρα ανέλιξης, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως τον απόλυτο δυνάστη του χώρου.
Το αν ο Αντώνης Σαμαράς έχει αποδεχτεί αυτή τη μνημειώδη μεγαλομανία και τα παζάρια του Κωνσταντέλλου παραμένει άγνωστο. Αυτό που είναι σίγουρο, ωστόσο, είναι η αλγεινή, σχεδόν αποτροπιαστική εντύπωση που προκαλεί αυτή η ωμή συναλλαγή σε όσους παρακολουθούν από κοντά τα τεκταινόμενα.
Όπως σχολιάζεται ευρέως πλέον, αποτελεί μνημείο πολιτικού κυνισμού το πώς ορισμένοι άνθρωποι είναι ικανοί να συμμαχήσουν «ακόμα και με τον διάβολο» προκειμένου να εξασφαλίσουν την πολιτική τους επιβίωση και την είσοδό τους στα σαλόνια της κεντρικής σκηνής. Για τον Γρηγόρη Κωνσταντέλλο, η Τοπική Αυτοδιοίκηση αποδεικνύεται περίτρανα πως δεν ήταν παρά ένα βολικό σκαλοπάτι, και οι όποιες αρχές απλά εμπόδια στον δρόμο για τη βουλευτική ασυλία και προβολή. Το ερώτημα είναι πόσο ακόμα θα ανέχονται οι πολίτες των 3Β και οι συνάδελφοί του στην ΚΕΔΕ αυτόν τον πρωτοφανή εμπαιγμό.
