Στα τριάντα και πλέον χρόνια που οργώνω τους διαδρόμους της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, έχω μάθει πως η πολιτική είναι σαν την τέχνη της φωτογραφίας. Κάποιοι δήμαρχοι στήνουν εντυπωσιακά σκηνικά, χρησιμοποιούν ακριβά φίλτρα και υπερεκθέτουν την εικόνα τους στο φως για να «τυφλώσουν» τον θεατή, κρύβοντας τις ατέλειες. Άλλοι, πάλι, προτιμούν τον καθαρό φακό του ρεαλισμού και της ουσίας. Αν, λοιπόν, σήμερα αποφασίζαμε να τραβήξουμε μια πανοραμική φωτογραφία της κοινωνικής πολιτικής στα Νότια Προάστια εστιάζοντας στα καλοκαιρινά summer camps, η εμφάνιση του φιλμ στον σκοτεινό θάλαμο θα έβγαζε μια εικόνα γεμάτη αδικαιολόγητες σκιές για κάποιους και εξαιρετικά φωτεινή για κάποιους άλλους.
Ας κάνουμε πρώτα «ζουμ» στον Δήμο Γλυφάδας, υπό τη διοίκηση του κ. Παπανικολάου. Ένα πρόγραμμα καλοκαιρινής δημιουργικής απασχόλησης 25 μόλις ημερών για 1.000 παιδιά, στοίχισε το δυσθεώρητο ποσό των 220.000 ευρώ. Μιλάμε για σχεδόν 9.000 ευρώ την ημέρα, που βγαίνουν από τα ταμεία του Δήμου, δηλαδή από τις τσέπες των ίδιων των δημοτών.
Θα περίμενε κανείς πως με έναν τόσο «πλουσιοπάροχο» προϋπολογισμό, οι γονείς θα απολάμβαναν μια απολύτως δωρεάν παροχή. Και όμως, εδώ το φωτογραφικό κάδρο παραμορφώνεται εντελώς: Παρά τα 220.000 ευρώ, η δημοτική αρχή επιβάλλει ένα αδιανόητο χαράτσι 80 ευρώ για κάθε παιδί! Με απλά λόγια, ο δημότης της Γλυφάδας πληρώνει διπλά: μία μέσω της σκανδαλώδους κατανομής του δημοτικού προϋπολογισμού και μία απευθείας από το υστέρημά του, καταβάλλοντας το 80άρι για να έχει το παιδί του μια θέση.
Ας στρέψουμε τώρα τον φακό της μηχανής μας ακριβώς δίπλα, σε γειτονικό Δήμο. Ίδιες μέρες, ίδια αγωνία των γονιών να απασχοληθούν τα παιδιά τους ποιοτικά και με ασφάλεια, ίδια ανάγκη για πραγματική κοινωνική πολιτική. Τι βλέπουμε σε αυτή τη λήψη;
Το ίδιο ακριβώς εγχείρημα υλοποιείται με τα μισά χρήματα από τον δημοτικό κορβανά. Η διοίκηση αυτού του γειτονικού Δήμου αποδεικνύει ότι όταν το κάδρο εστιάζει στον άνθρωπο και όχι στις εντυπώσεις, η σπατάλη εξαλείφεται.
Και το πιο ηχηρό χαστούκι στη νοοτροπία της Γλυφάδας; Στον γειτονικό δήμο η συμμετοχή είναι απολύτως δωρεάν. Ούτε ένα ευρώ χαράτσι, ούτε 80άρια «εισόδου», ούτε κρυφές χρεώσεις. Ο Δήμος αναλαμβάνει πλήρως την ευθύνη του, σέβεται τα χρήματα που διαχειρίζεται και προσφέρει ουσιαστική ανάσα στην οικογένεια.
Το ρεπορτάζ δεν βλέπει ποτέ θολά, όσο και αν προσπαθούν κάποιοι να θολώσουν τα νερά. Η διοίκηση της Γλυφάδας οφείλει εξηγήσεις: Πώς γίνεται μια δομή που κοστίζει μια περιουσία στα ταμεία, να απαιτεί επιπλέον 80 ευρώ ανά παιδί; Σε τι ακριβώς μεταφράζεται αυτό το υπέρογκο κόστος των 220.000 ευρώ, όταν ακριβώς δίπλα σου πετυχαίνουν το ίδιο αποτέλεσμα με τα μισά λεφτά και χωρίς να ζητούν ούτε ένα σεντ από τους γονείς;
Η «φωτογραφία» της Γλυφάδας δείχνει μια διοίκηση «υπερεκτεθειμένη» στα νούμερα, που αντιμετωπίζει την κοινωνική παροχή ως είδος πολυτελείας που πρέπει να πληρωθεί αδρά. Αντίθετα, η «φωτογραφία» του γειτονικού δήμου είναι καθαρή, εστιασμένη στην πραγματική αυτοδιοίκηση: σεβασμός στο δημόσιο χρήμα και ασπίδα για τον πολίτη. Η εικόνα, τελικά, ισούται με χίλιες λέξεις. Και στην περίπτωσή μας, με πολλές χιλιάδες ευρώ.
