Με την παρουσία πλήθους φίλων της τέχνης, εγκαινιάστηκε το απόγευμα της Πέμπτης 5 Μαρτίου η 28η εικαστική έκθεση της Δημοτικής Πινακοθήκης Αλίμου, με τίτλο «ΚΥΜΑΤΑ».
Ο Ανδρέας Κονδύλης, καλωσόρισε το κοινό, παρουσιάζοντας το έργο του καταξιωμένου ζωγράφου της «γενιάς του ’80», Θανάση Μακρή.
Στον χαιρετισμό του, ο Δήμαρχος Αλίμου, εξήρε την πορεία και το ταλέντο του καλλιτέχνη, κάνοντας λόγο για έναν «παθιασμένο δουλευτή του τελάρου» που καταφέρνει να μεταμορφώνει τα προσωπικά του βιώματα και τα παιδικά του όνειρα σε εκρηκτική τέχνη. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στη σύνδεση του έργου του Μακρή με την ελληνική ιστορία, σημειώνοντας πως μέσα από τις μορφές των αγωνιστών του ’21, ο ζωγράφος μας θυμίζει ότι «έναν Θεόφιλο τον έχουμε όλοι μέσα μας».
Την επιμέλεια της έκθεσης έχει ο Ιστορικός Τέχνης Γιώργος Μυλωνάς.
ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
Λειτουργία έκθεσης:
Τρίτη έως Παρασκευή: 10:00 π.μ. – 13:00 & 17:30 – 20:30
Σάββατο και Κυριακή: 10:30 π.μ. – 13:00 & 17:30-20:30
Ακολουθεί ολόκληρη η ομιλία του Δημάρχου Αλίμου:
«Σας καλωσορίζω στην 28 η εικαστική έκθεση της Δημοτικής Πινακοθήκης Αλίμου και είμαστε όλοι περήφανοι και ευτυχείς που παρουσιάζουμε στα Νότια προάστια τις ζωγραφικές δημιουργίες του Θανάση Μακρή. Ο Θανάση Μακρής, Μανιάτης στην καταγωγή, γεννήθηκε στην Καλαμάτα.
Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητή τον Γιάννη Μόραλη – πράγμα για το οποίο θεωρεί τον εαυτό του πολύ τυχερό –, και συνέχισε τις σπουδές του στο Παρίσι στην École nationale supérieure des Beaux-Arts. Η αξιοσύνη του και το ταλέντο του έδωσαν γόνιμα αποτελέσματα και τα έργα του γέμισαν γρήγορα αίθουσες εκθέσεων, σε ατομικές και ομαδικές παρουσιάσεις, εισπράττοντας επαινετικά σχόλια ειδικών και την αγάπη των φιλότεχνων. Έργα του βρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη Μουσείο Αλεξάνδρου Σούτζου, στην Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων και σε άλλες ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές.
Πρόκειται για έναν καλλιτέχνη sui generis, έναν παθιασμένο δουλευτή του τελάρου, με δικό του προσωπικό ιδίωμα, θερμά έντονα χρώματα, έντονα παστώματα, παχύρρευστη ανάγλυφη πινελιά και μεγάλη χειρονομία. «Η χειρονομία», λέει ο ίδιος, είναι το μέσον. Είναι ένα είδος ψυχοσωματικής άσκησης που σκοπό έχει να γυμνάσει κομμάτια από τον εσωτερικό μας κόσμο. Έχει λυτρωτικό χαρακτήρα… Δεν μπορώ να εκφραστώ χωρίς την ηδονή της χειρονομίας».
Τα τοπία του ίσως και να είναι το δυνατότερο σημείο του. Όμως, το τοπίο που βλέπει, το αρχικό οπτικό του ερέθισμα, δεν είναι παρά μια αφορμή και το εικονιζόμενο τοπίο καταλήγει απλώς μια πρόφαση. Κύριος στόχος του Μακρή μοιάζει να είναι η απόδοση της ψυχικής του σχέσης με τη ζωγραφική επιφάνεια και τα εκφραστικά του μέσα. Ελεύθερος, χωρίς να ακολουθεί καμία νόρμα, απλά ζωγραφίζει, βασιζόμενος στον κυρίαρχο ρόλο του χρώματος και της φαρδιάς πινελιάς.
«Τα όνειρά μας ζωγραφίζουμε» λέει ο Θανάσης Μακρής, «Τα παιδικά μας όνειρα που έρχονται από τα βάθη του χρόνου και με έναν μαγικό τρόπο, που ούτε ξέρω ούτε θέλω να μάθω, προβάλλονται στο προσκήνιο με όχημα κάποια εικόνα ή ένα έντονο αίσθημα για κάποιο χρώμα της στιγμής». Κάπως έτσι ο σημερινός φιλοξενούμενός μας γοητεύτηκε κάποια στιγμή από τον λαϊκό ζωγράφο Θεόφιλο.
Η συγκίνηση του Μακρή από την πολύπλοκη και παρεξηγημένη persona του Θεόφιλου, που οι σύγχρονοί του καθόλου δεν τον κατάλαβαν και του φέρθηκαν απάνθρωπα, η συγκίνηση υπήρξε το κίνητρο για μια σειρά έργων με τη μορφή του Θεόφιλου. Τον έβαλε σε άλογο που ίσως δεν είχε ανέβει ποτέ του, του έδωσε σπαθί να κρατά που δεν είχε πιάσει ποτέ του, του έδωσε και γυναίκα που ποτέ δεν είχε… Και μολονότι ο Θεόφιλος δεν είχε πολεμήσει το 1821, καθώς γεννήθηκε το 1870, ο τελευταίος αυτός φουστανελοφόρος ενέπνευσε στον Μακρή τον ενθουσιασμό να πάει προς τα πίσω, προς το ’21! Στο υπόγειο θα δείτε τα σχετικά έργα φτιαγμένα όχι πλέον με λάδια αλλά με μολυβοκάρβουνα.
Αποτυπώνονται μορφές αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης. Δεν πρόκειται για γνωστούς και αναγνωρίσιμους ήρωες του 1821, αλλά για απλούς Έλληνες που αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση της χώρας και που κατά τη διάρκεια της έκθεσης και εν όψει της 25 ης Μαρτίου θα στέκονται μπροστά στον θεατή αναμένοντας την αποδοχή και την αναγνώρισή τους. «Με αφορμή τη συγκίνηση που ένοιωσα μέσω της μορφής του Θεόφιλου», θα πει ο Μακρής, «κατάλαβα ότι στην πραγματικότητα δεν ζωγράφιζα τον Θεόφιλο ούτε την Επανάσταση. Ζωγράφιζα εμένα. Δηλαδή, ζωγράφιζα τα προσωπικά μου βιώματα, τα οποία θέλουν να πεταχτούν έξω πάση θυσία… Άλλωστε, έναν Θεόφιλο τον έχουμε όλοι μέσα μας».
Σας ευχαριστώ, που μ’ ακούσατε. Είμαι σίγουρος ότι θα σας γοητεύσουν και θα σας συγκινήσουν τα έργα του κυρίου Μακρή. Πολλές και θερμές ευχαριστίες στον επιμελητή μας, τον Γιώργο Μυλωνά».
Ο Θανάσης Μακρής, ένας καταξιωμένος από χρόνια καλλιτέχνης sui generis, ένας ζωγράφο της «γενιάς του ’80», υιοθετεί στην τεχνική του σε μεγάλο βαθμό την αφαίρεση και τη λιτότητα δίχως να παραβλέπει το χαρακτηριστικό της αναπαραστατικότητας. Συνήθως επιλέγει μονόχρωμα φόντα, θερμά πηχτά χρώματα που κυριαρχούν, φαρδιά στιβαρή πινελιά.
Οι πίνακές του δυναμικοί, φτιαγμένοι με χρωματικό πάθος και ρομαντική καλλιτεχνική διάθεση, ζητούν να ενώσουν την εικαστική φόρμα με την ψυχική δύναμη, έχοντας εργαλείο το πηχτό χρωματικό υλικό, κατάλληλα προετοιμασμένο στην παλέτα σαν εκρηκτικό μείγμα πολύχρωμο το οποίο σε κάθε πινελιά αποκαλύπτει τα εσώτερά του.
Στον πρώτο όροφο του Πολιτιστικού Κέντρου εκτίθενται τοπία του καλλιτέχνη, θάλασσες και μοναχικά πλοία που μάχονται σθεναρά με τα κύματα. Ο ζωγράφος ξεκινά από το ασφαλές «λιμάνι» της παραστατικής ζωγραφικής, για να ανοιχτεί σταδιακά στον εξπρεσιονισμό και να φτάσει ως την αφαίρεση. Η θάλασσα παραμένει ο σταθερός του ορίζοντας ως εμπειρία προς ανασύσταση. «Η αναμόχλευση του σκιρτήματος μιας μνήμης μέσα από τα πλασίματα της φόρμας πάνω στις δύο διαστάσεις του τελάρου είναι το ποθούμενο», σημειώνει ο ίδιος.
Στο υπόγειο, ο Θανάσης Μακρής παρουσιάζει το «δικό του ’21» με έργα που περιλαμβάνουν σχέδια σε πενάκι, παστέλ και χρωματιστά μολύβια και αποτυπώνουν μορφές αγωνιστών της Ελληνικής Επανάστασης. Δεν πρόκειται για γνωστούς και αναγνωρίσιμους ήρωες του 1821, αλλά για απλούς Έλληνες που αγωνίστηκαν για την απελευθέρωση της χώρας. Ο ζωγράφος, εμφορούμενος αρχικά από τα ακούσματα της ιδιαίτερης πατρίδας του, της Καλαμάτας, σχεδίασε τους λαϊκούς ανθρώπους της εποχής του Αγώνα δίνοντας έμφαση στις εκφράσεις, τις στάσεις και την ενδυμασία τους. Στο πλαίσιο αυτό, δημιούργησε και σχέδια με θέμα τον ζωγράφο Θεόφιλο, αναπαριστώντας τον ως οπλαρχηγό της Επανάστασης. Μορφοποιώντας την ιδέα του απλού Έλληνα αγωνιστή, ο Μακρής κατάφερε, να στήσει το δικό του ’21, δίνοντας πρόσωπο στο ανώνυμο, ξεσηκωμένο πλήθος. Ο Δήμος Αλίμου παρουσιάζει τα έργα αυτά εν όψει της εθνικής επετείου της 25ης Μαρτίου.